วันนี้ไม่ได้เป็นวันเกิดผมหรือวันเกิดใครหรอกครับ แต่ HBD ย่อมาจาก

Heavy Bad Day  จากเอนที่แล้วที่มาเล่าว่า วันนี้จะไปออกบูธขายของ

ที่งาน 1 2 call ID showcase มันก็เลยเิกิดเป็นเรื่อง HBD นี้ขึ้นมาจนได้!!

ต้องบอกไว้ก่อนว่า ที่ไปเพราะทีมงานติดต่อเข้ามาเองนะครับ ว่าอยากให้

ไปออกบูธ ไม่ใช่ว่าผมกระสันอยากไปออกเองนะครับ  เรื่่องของความเลวร้าย

มันเกิดขึ้นตั้งแต่เริ่มเดินเข้างานเลย.......

ตอนแรกก็มีการลงทะเบียนซะดิบดี มีกำหนดว่าใครบูธอยู่ตรงไหน โอเค ได้ที่

ละ เอาของไปวาง ปัญหาแรก เอ..เราจะหันหน้าบูธไปทางไหนดีหว่า หันซ้ายหัน

ขวาก็ยังไม่มีใครมา จะมองหาทีมงานก็ไม่เห็นซักคน ไปอยู่ตรงไหนกันหมดก็ไม่รู้

ก็เลยวางของไว้ก่อน ละไปหาอะไรกิน กลับมาอีกที มีคนแย่งที่ไปแล้ว

ถามทีมงาน ทีมงานก็ทำหน้างงๆ ละบอก ใครมาก่อนได้ก่อน อ้าว แล้วคุณจะให้ผม

ลงทะเบียนทำซากอ้อยอะไรวะ  โดนย้ายไปอีกที่ ก็โอเคไม่ว่าอะไร ทีนี้มันเหลือ

ที่อยู่สองที่แถวนั้น ที่นึงไม่มีร่มคลุมหัว ฝนตกละยุ่ง แต่ทำเลสวยกว่าอีกที่ ซึ่งเป็น

ทำเลนรกมาก แต่มีร่ม เพราะมันเป็นหลังบูธคนอื่น มีร่มยื่นออกมา แต่บูธเห็นแค่ด้าน

เดียว ละเป็นด้านที่ไม่มีคนผ่าน 

เออ แต่ผมเลือกไอ้ด้านมีร่ม คืออย่างน้อยถ้าฝนตก มันก็พอไหว ละคิดว่าดึกๆ คนน่า

จะมาออดูคอนเสริฐแถวนั้น คิดถึงผลระยะไกล แต่มีเคืองตรงที่บูธสาวๆ ที่มาทีหลัง

แค่บ่นอย่างเปลี่ยนที่ พี่แกหาที่ทำเลทองกลางถนนให้เลย เยี่ยมสาด ละผมต้องมา

หลบหลังบูธคนอื่น ทั้งๆ ที่ผมลงทะเบียนได้บูธเป็นคนแรกๆ มันย้ายที่ตามใจชอบแบบ

นี้ ละมึงจะให้กูลงทะเบียนทำไมวะ

ต่อมาไม่นานหรอก ฝนตก ตกแรกๆ ก็ปรอยๆ เออเราอยู่ในเขตมีร่ม สบายหน่อย

คนอื่นต้องเก็บของ เรายังตั้งเล่นๆ ได้อยู่ แต่ปรอยไปแปบ ตกหนัก.......

ก็ต้องเก็บของตามระเบียบ กะว่าเดียวค่อยว่ากันใหม่...............................

เปียกปอนไปตามๆ กัน สำคัญตรงที่ ของบางส่วนก็เสียหายเพราะฝนด้วยนี่ซิ

โอเคทำใจ ฝนฟ้าจะตก ทีมงานคงไปห้ามไม่ได้...............................

แต่...ที่เคืองสุดๆ ตอนฝนตก หรือตอนไหนๆ ทีมงานหายหัวไปไหนหมดวะ

คุณจะมาช่วยดูแลอะไรหน่อยได้ไหม มาบอกหน่อยว่า ต้องทำยังไง งานจะมีต่อไหม

หรือจะจัดที่ให้ใหม่ไหม คุณเรียกผมมา พอผมมา คุณก็ปล่อยเกาะผมซะงั้น เห้ย!!

กูเสียค่ารถ ค่ากิน ของเสียหายเพราะฝน คุณมึงหายไปไหนหมดวะเนี้ย 

ต้องเก็บของหลบฝนแบบจ้าละหวั่น เพราะจากปรอยๆ มันแรงแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย

ปกติของต้องค่อยๆ จัดไป เพราะมันจะเสียหายได้ แ่ต่สถานะการณ์แบบนี้

ต้องรีบยัดครับ ถึงเสียหายก็คงจะน้อยกว่าโดนฝนเยอะ แต่ที่แน่ๆ เสียหายแน่นอน

รอฝนหยุดนานเป็นชัวโมงก็ยังไม่ยอมหยุด ก็เลยขนของไปเดินเล่นห้าง

เดินจนเมื่อย หมดไปอีกหลายตัง ออกมาฝนเริ่มปรอยแล้ว ก็จะไปถามหาทีมงาน

ซะหน่อย เพราะเห็นงานยังไม่เริ่ม ละได้ยินมาว่า ดึกๆ คนยิ่งเยอะ เยอะแบบมากๆ

คือใจมันก็มาแล้ว เสียเงินค่ารถค่ากินไปเยอะแล้ว ก็อยากจะขายบ้างเพราะยังไม่

ได้ขายเลย แต่หาทีมงานไม่เจอซักคน เดินไปด้านหลังซึ่งมีคนเริ่มมาตั้งร้านกัน

อีกรอบ ซึ่งด้านหลังเป็นเต้นขนาดใหญ่ ฝนปรอยๆ ไม่สะเทือน คนเลยมากระจุก

อยู่ตรงนี้กันเพียบ ใจก็เริื่มชืนขึ้นมาหน่อยว่า เออ เราคงได้ขายละนะ คนก็เยอะดี

แต่หาีทีมงานไม่เจอ พอดีไปเจอ.....เอาว่าคนรู้จักละกัน เค้าก็ขายอยู่ตรงนั้น

เลยได้พูดคุยกัน เค้าก็ว่าที่ตรงนี้สำหรับคนของ ais เท่าันั้น เราก็บอกว่า

เออ ก็ทางทีมงานเค้าเป็นคนโทรเรียกเรามาเอง เราก็คงจะมาขายตรงนี้ได้

เค้าก็ว่า ไม่ใช่ คนของ ais คือ เป็นคนของที่นั่น!!  โอเคจบ..............

ทำเลทองๆ ถ้าใครนึกไม่ออก ก็ตรงที่เป็นทางแยกทะลุระหว่างซอยสยาม

ที่คนเดินผ่านเยอะๆ นั่นแหละ ตรงนั้นเค้ากันที่ไว้สำหรับเด็กเส้น

ส่วนไอ้พวกไม่เส้นโดนหลอกมา เค้าให้ไปอยู่ตรงที่ไม่มีคน ตากแดดตาก

ฝน ทีมงานหายหมด ฝนตก ฝนหยุด ก็ไม่มีทีมงานคนไหนสนใจ มึงมาแล้ว

จบ จะขายไม่ขายเรื่องของมึง อยากขายก็คงต้องเอาผ้ามาเช็ดโต๊ะเอง

หาร่มมาเอง หรือเอาเต้นมาตั้งเอง เออ..แต่ตอนแรก ที่โทรมาคุณมึงบอกมีช้อย

ให้เลือกสองทำเล ทำเลแรก ที่น้อยแต่มีร่มกับโต๊ะให้ ส่วนอีกที่ ที่เยอะ ไม่มีแต่

ที่เปล่า....ละจำได้เลยว่าผมเลือกทำเลที่น้อยแต่มีร่มกับโต๊ะนะครับ แต่พอมา

จริงๆ มีให้แต่โต๊ะให้ยืนขายตากแดด ตากฝนเอาเองซะงั้น คราวหน้าไม่ต้อง

โทรมาหลอกให้ผมเป็นหน้าหมา เอ้ย หน้าม้าให้พวกคุณนะครับ แค่นี้ผมก็

ประทับใจไปจนวันตายละครับ

เออ แต่ความซวยยังไ่ม่จบแค่นีันะ ขากลับ โหแม่เจ้า พึงเคยเห็นรถไฟฟ้า

แบบคนแน่นแบบรถเมล คือ ขึ้นไปจนคนทะลักออกนอกประตู ละรอหลาย

ขบวบแล้ว ก็ยังเป็นอย่างนี้อยู่ ก็จำใจต้องขึ้นละครับ แค่นั้นไม่พอ ลงปลายทาง

อ่อนนุช ของเยอะขนาดนี้ ขึ้นรถเมลไม่ไหวครับ ตัวก็เปียก แต่แท็กซี่คนรอเป็น

ร้อย เป็นร้อยจริงๆ เลยกัดฟันนั่งมอไซด์รับจ้างตากฝนไปเรียกแท็กซี่ให้ไกลๆ

จากตรงนี้หน่อย วิ่งไปแค่ สองสามป้ายรถเมล มันเรียกหกสิบครับ ไอ้สัด

ละยืนตากฝนรอรถแท็กซี่อีกเกือบชัวโมง......................

สรุปสั้นของความซวย

บ้านผมไกลครับ เวลาเดินทางเข้ากรุงเทพ ผมใช้เวลาสองชั่วโมงในการนั่ง

รถแท็กซี่มาต่อรถไฟฟ้า คือมันไม่ไกลมาก แต่รถมันติดมาก ผมต้องออกจาก

บ้านตั้งแต่สิบโมง เพื่อให้ทันลงทะเบียนในตอนเที่ยง ละจัดร้านพึ่งจะเสร็จ

ฝนก็ตกก็ยังไม่ไ้ด้ขายเลย พอฝนหยุดทีมงานก็หายหมด ไม่รุ้จะทำยังไง

ก็ต้องกลับบ้านแบบมือเปล่า ออ ติดลบซิ เพราะเสียค่าใช้จ่ายไปพันบาท

นี่ไม่นับของเสียหายจากฝนนะครับ ละเสียเวลาไปหนึ่งวันเต็มๆ โดยได้ความ

ประทับใจจากทีมงาน 12 call มาแบบเต็มๆ(ไอ้ความประทับใจที่ว่า ผมประชด

นะครับ เดียวจะไปตีความว่าผมชอบ)

เออ....ยาวไปไหมเนี้ย งั้นสรุปสั้นๆ อีกทีละกัน............ไอ้สาดดดเอย!!

"เจอกันเอนหน้าละกันครับ"