"สวัสดีตอนสาย"

สมัยก่อนตอนผมอ่านการ์ตูนใหม่ๆ สมัยนั้นจะมีคำเรียกแนวการ์ตูนอยู่สอง

แบบเอง คือ แนวผู้ชาย กับแนวผู้หญิง แนวผู้ชายก็จะเป็นการ์ตูนทั่วไป

โดเรม่อน ดราก้อนบอล เซย์ย่า เคนชิโร่ ซิตี้ฮันเตอร์ อะไรก็ว่าไป

ซึ่งแนวนี้ เด็กผู้ชายส่วนใหญ่จะอ่านกัน

ส่วนแนวผู้หญิง เค้าจะเรียกอีกชื่อว่าการ์ตูนตาหวาน แนวนี้จะดูง่าย

แค่เห็นลายเส้นก็รู้ได้ จุดเด่นอยู่ที่ตา คือตาหวานหยดย้อย เป็นประกาย

วิ้งๆ เนื้อเรื่องก็จะคล้ายๆ กันหมด แบบพระเอกหล่อหยด รูปหล่อพ่อรวย

เปอเฟ็คทุกกระเบียบนิ้ว ชวนฝัน ซึ่งแนวนี้ เด็กผู้หญิงส่วนใหญ่ก็จะอ่านกัน

ผิดกับสมัยนี้ ที่มีแนวอะไรเยอะแยะเต็มไปหมด เรียกว่าบอกตรงๆ ว่าฟัง

เด็กสมัยนี้พูดไม่รู้เรื่องแล้ว ว่ามันพูดเรื่องอะไรกันวะ อะไรเคะ เมะ วาย

แอล เอส โอตาคุ ฮิคิโคโคโมโม  นี่ยังไม่หมดนะ ศัพท์เยอะไปไหม?

จริงๆ ก็พอรู้ละครับว่า มันมีความหมายว่าอะไร โดยเฉพาะแนววาย ที่

เด็กผู้หญิงเดียวนี้นิยมอ่านกันเหลือเกิน อะไรๆ ก็วาย แรกๆ ที่ได้ยินก็

คิดว่ามันคงเป็นกระแสขำๆ คงไม่มีใครชอบกันจริงจังหรอกมั้ง

ผู้ชายกับผู้ชาย ตุ้งแช่จับไข่กันคงไม่มีอะไรน่าดู แต่ผิดคาด....

เวลาเป็นเครื่องพิสุจน์แล้วว่า.......เค้าอ่านและคลั่งไคล้กันจริงจังวะครับ 

และรู้สึกว่าจำนวนนักอ่านการ์ตูนรุ่นใหม่ที่เป็นหญิงแทบจะทั้งหมด จะชอบ

อะไรแบบนี้ซะด้วย

ต่อไปถ้าวาดกระต่ายน้อยเป็นวาย คงไม่ตกยุค อนาคตอาจสดใส วะฮาฮ่า

"เจอกันเอนหน้าครับ"