รู้ข่าวจากหลายๆ บล็อก เรื่อง เจ้าแพนด้า เหมียวๆ ของคุณโตโต้ ว่า

เป็นโรคร้าย....... ตัวผม ถึงไม่ได้รู้จักกับคุณโตโต้เป้นการส่วนตัว จะมี

แอบยิ้มให้กันบ้างตามงานต่างๆ ที่ได้เจอกัน  แต่ก็อยากจะร่วมให้กำลัง

ใจคุณโตโต้ด้วย ในฐานะคนรักแมวเหมือนกัน

ไม่กล้าปลอบใจอะไร เพราะ......

การลาจากเป็นเรื่องปกติธรรมชาติ สำคัญที่ว่า ก่อนที่จะจากกัน

เราได้ดูแลและให้ความรักเค้าถึงที่สุดหรือยัง

เท่าที่อ่านมา เข้าใจว่าโรคนี้จะรักษาไม่หาย แต่เชื่อว่าความรักความ

เอาใจใส่ของคุณโตโต้ จะช่วยให้อาการของแพนด้าไ่ม่ทรุดลงแน่

เป็นกำลังใจให้ครับ

ปล. เคยเกิดเหตุการ์ณต้องลาจาก จากเจ้าหมาน้อย เพราะความสวะ

ไม่เอาไหนของตัวเองที่ไม่ยอมดูแลเอาใจใส่มัน  ไม่ยอมพามันไปหาหมอ

จนต้องลาจากกันไป

ยังจำภาพสุดท้ายได้ติดตา แม้จะผ่านมาหลายปี ภาพที่เจ้าหมาน้อย

เดินคอตกมานอนข้างๆ ก่อนจะหมดลมหายใจ 

เสียใจ ร้องไห้ กะจองอแงเหมือนเด็กๆ ไม่ได้ร้องไห้เพราะจากลา

แต่ร้องไ้ห้ที่ ทำไมเราถึงไม่ดูแลมันให้เต็มที่กว่านี้ ถ้าไม่มัวอ้างนู้น

อ้างนี่ คงพามันไปรักษาทันท่วงที